بخش بزرگی از فعالیتهای هوش مصنوعی در حوزه زیستشناسی، تا پیش از این بر طراحی پروتئینها متمرکز بود؛ چرا که پروتئینها مسئولیت اصلی ساختار سلولی و واکنشهای شیمیایی حیاتی را بر عهده دارند. با این حال، نسل جدیدی از فناوری تحت عنوان «مدلهای بزرگ ژنوم» (LGMs) نشان داده است که هوش مصنوعی میتواند فراتر از پروتئینها، مستقیماً با کدهای DNA کار کند.
مدلهای بزرگ ژنوم که بر روی تریلیونها باز آلی آموزش دیدهاند، پیشتر توانایی خود را در بازسازی ساختارهای ژنی پیچیده و رمزگذاری پروتئینهای کاربردی در باکتریها ثابت کرده بودند. اکنون، محققان دانشگاه استنفورد از این مدلها برای تولید ژنوم کامل ویروسهایی استفاده کردهاند که باکتریها را آلوده میکنند.
اگرچه ویروسهای خلقشده توسط هوش مصنوعی شباهت نزدیکی به نمونههای موجود در طبیعت دارند، اما دارای ویژگیهای متمایزی هستند که تکامل آنها در طبیعت بهسادگی امکانپذیر نیست. محققان هشدار میدهند که این دستاورد علمی بر ضرورت اندیشیدن به راهکارهای مقابله با خطرات احتمالی تاکید دارد؛ چرا که در آینده ممکن است نسخههایی از این هوش مصنوعی توسعه یابد که توانایی طراحی ویروسهای هدفمند برای مهرهداران و انسانها را داشته باشد.