قبل از اینکه یک عامل هوش مصنوعی به محیط تولید منتقل شود، اطمینان از عملکرد صحیح تمام مؤلفهها ضروری است. هفت آزمون رگرسیون که در این مقاله معرفی میشوند، بهطور خاص به شناسایی نقصهای لایهٔ هماهنگی میپردازند؛ لایهای که نقش کلیدی در ترکیب سرویسها و مدیریت تعاملات بین ماژولها دارد.
این آزمونها شامل بررسی توانایی عامل در مدیریت خطاهای شبکه، حفظ سازگاری با بهروزرسانیهای مدل، اطمینان از عدم بروز رفتارهای ناخواسته در شرایط مرزی، و ارزیابی عملکرد در مواجهه با ورودیهای ناشناخته میشوند. اجرای منظم این تستها میتواند خطر بروز مشکلات جدی پس از استقرار را بهطور قابلتوجهی کاهش دهد.