در فضای امنیتی هوش مصنوعی، حملات تزریق دستورات (Prompt Injection) به سرعت به مهمترین تهدید تبدیل شدهاند. مدلهای زبانی بزرگ نمیتوانند به طور کامل دستورات صحیح کاربر را از فرامین مخرب مخفیشده در ایمیلها، کدها و محتوای مختلف تشخیص دهند؛ همین مسئله امکان سوءاستفاده و اجرای دستورات هکرها را فراهم میکند.
از آنجا که مرز مطمئنی بین منابع قابل اعتماد و غیرقابل اعتماد وجود ندارد، توسعهدهندگان موتورهای هوش مصنوعی مجبورند به جای رفع اساسی مشکل، فقط تدابیر حفاظتی موقت طراحی کنند. تاکنون اغلب حملات تزریق دستورات از نوع "پوش" بودهاند؛ یعنی هکرها باید دستور مخرب را به هر هدف جداگانه ارسال کنند که مقیاس حمله را محدود میکند، اما اگر این محدودیتها رفع شود، راه برای استفاده گسترده از این آسیبپذیری و ساخت باتنتها هموار خواهد شد.